Skippy
Opera house in Sydney, aangevallen door zeemeeuwen
Met een levensechte Skippy in Brisbane
Alles komt goed
Hoera! Na de plets in het gezicht eind juni en twee maand getwijfel is nu eindelijk de knoop doorgehakt. Ik ga naar de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen. Eigenlijk volg ik twee jaar tegelijk met een hele hoop vrijstellingen. Photoshop en frans uit het eerste én het tweede jaar, benieuwd wat dat gaat geven.
Het kot is ook in orde. Ik had op voorhand het internet afgezocht en een paar adresjes bekeken, toen ik door de gaatjes van een rolluik ‘te huur’ zag staan. Enkel ’studentenstudio’ en een telefoonnummer, het was het proberen waard. En kijk, beter kon het eigenlijk moeilijk. Voor de andere studio die ze gisteren online zetten waren er na een half uur al 4 geïnteresseerden om een kijkje te komen nemen.
Nu alleen de kleur van de muren nog…
Huwelijksreportage
Mooi weer kan je nooit garanderen op je trouwdag, zelfs niet op 08.08.08
Ochtendgloren
Opstaan om 4u ’s ochtends om bij zonsopgang een wandeling rond Ayers Rock te maken.
Uluru
Ook wel Ayers Rock genaamd. Dit moet zo wat hét bekendste beel van Australië zijn. De rots is voor de Aborigines wat het Vaticaan is voor de Christenen. Als je foto’s neemt op plaatsen waar het niet mag, heilige plaatsen, zou je wel eens je been kunnen breken, sterven of zelfs: de foto die je neemt zal niet eens op je memorykaart komen!
We hadden een beetje pech met het weer die avond, als er schapenwolkjes zijn krijg je een heel ander kleurenpallet.
Alice Springs
Hier zijn ze dan, de eerste foto’s. Alice Springs is zowat de ‘hoofdstad’ van The Northern Territory, een gebied -zoals de naam voorspelt- in het noorden dat je het best kan omschrijven als the middle of nowhere. Geasfalteerde wegen kent men daar amper en je kan uren rijden voor je een levend wezen tegenkomt, kadavers van aangereden koeien vind je zowat elke kilometer.
In de stad leven veel Aborigines die daar op een beter leven hopen. Ze leven op straat of in kraakpanden en laten overal winkelkarretjes achter. Dat vond ik een fascinerend gegeven en ook het enige dat daar de moeite is om te fotograferen.
Terug van weggeweest
Dat was het dan, een maand Australië, in een zucht voorbijgevlogen. Het is fijn om thuis te zijn, niet elke dag je koffers hoeven te pakken en bijgevolg niets meer terug te vinden in een valies van 29 kg (ze was maar 19 kg toen ik vertok, ik zweer het!). Ook uitslapen, een zalige douche en chocolade worden ten zeerste geapprecieerd.
Toch zou ik er kunnen blijven. Een maand is veel te weinig, dat wist ik van op voorhand, maar meer tijd was er nu eenmaal niet. Eigenlijk zou ik gewoon willen blijven reizen. Moeilijk is het niet, toch? Koop een ticket, ga naar een hostel en als je langer blijft zoek een appartementje en een job. Heb je er genoeg van koop terug een ticket ergens anders heen. Tjonge het kriebelt om dat te doen, vooral nu ik zo veel mensen heb ontmoet die dat doen.
Maar, ja er komt altijd wel een maar, eerst een diploma behalen. Met een beetje geluk is dat nog twee jaar en met iets minder geluk drie jaar.
Ik weet dat iedereen op de foto’s zit te wachten. Ik heb welgeteld 2054 foto’s genomen gedurende die maand. Ja ik beklaag het me nu. Ik heb er een paar uur over gedaan om ze allemaal te overlopen en ik mag er niet aan denken wat een nachtmerrie het bewerken zal zijn. Geduld is een schone deugd zeiden ze vroeger, met mondjesmaat zal dat beloond worden.
5 reacties