Antwerpen-Dag 1

Het moet er maar eens van komen he,intrekken in je gloednieuwe kot. Na twee weken schilderen lijken de muren een stuk rechter dan ze werkelijk zijn. Het babyblauw is verstopt achter 20 lagen rustgevend beige en bordeaux. Als je dan toch nog wat schreeuwerigheid wil moet je naar de keuken gaan waar je kan scheelkijken op de scheiding van limegreen en worteloranje.

En dan het verhuizen. Je weet nooit echt wat je in huis hebt tot je het moet verhuizen. De vele kleine spulletjes gingen langs de trap naar boven, het bureau en de zetel (toch wel mijn favoriete meubelstuk) moesten langs het raam aan een waskoord omhoog gehesen worden.

Maar goed, dag 1 dus. In de gang is het muisstil, voorlopig ben ik nog de enige bewoonster van dit huis. Ook de buren zijn stil, oef. Dinsdag kon ik horen welk liedje buurmanlief aan het spelen was. En nee, ook de drie cafés die mij omsingelen, geven geen teken van leven.

Mijn broodrooster werkt. Iets te goed. De eerste sneetjes zagen zwart.
Het emmertje onder mijn boiler loopt over. Groter emmertje zoeken.
Vouwfietsje opengevouwd.  Grote mensen op kleine fietsjes zijn blijkbaar lachwekkend. Het zadel wil maar niet op dezelfde hoogte blijven staan. In de voetgangerstunnel wordt ik voorbijgesneld door bomma’s die hetzelfde aantal toeren per minuut maken als ik. Leuk hoor zo’n vouwding.
Ook het Aldi-vuurtje doet het. Chili’s in België zijn niet dezelfde als die in Italië. Een derde van zo’n pepertje zal vast beter zijn dan een hele.