Modellen gezocht!

Dat heb je dan als je in Antwerpen naar school gaat en al je mogelijke modellen zitten in Gent en omstreken, niemand wil naar Antwerpen komen.
Ik moet nog één studio-opdracht portret doen voor school. Daarvoor heb één of twee modellen nodig met lang haar (of halflang). Het word iets met witte lakens die rond het model worden gewikkeld.
Bij deze wil ik een oproep doen aan mensen, maximum 30 jaar, om model te komen staan . De studio bevindt zich op Linkeroever en ik kan er op dinsdag en woensdag in. Veel tijd is er niet meer: dinsdag 4-11, woensdag 5-11 vanaf 10.30u en woensdag 12-11.
Voel je je geroepen, laat iets weten! eveline.boone@scarlet.be

Poes

A’pen, dag 3

Ik begin al wat te wennen aan t’Stad. Van zodra de vier muren meer als een thuis voelen volgt de rest vanzelf.
School is fijn. Dag twee en we hoeven al niet te gaan. Morgen worden de modules voorgesteld waar we telkens gedurende acht weken aan kunnen werken. Donderdag mogen de Antwerpse studenten feestje bouwen op Studay en vrijdag *twinkel twinkel* brengt de bus ons naar Fotokina in Keulen. Dit zou één van de grootste fotobeurzen zijn in Europa waar je gedoemd bent om verloren te lopen…
Je kan niet hele dagen naar de Meir gaan dus maakte ik vandaag een wandelingetje naar het Fotomuseum, waar momenteel geen tentoonstelling loopt.

(sorry geen foto’s, ik moet toegeven dat ik mijn camera te weinig in mijn gigantische sjakosse meeneem)

Antwerpen-Dag 1

Het moet er maar eens van komen he,intrekken in je gloednieuwe kot. Na twee weken schilderen lijken de muren een stuk rechter dan ze werkelijk zijn. Het babyblauw is verstopt achter 20 lagen rustgevend beige en bordeaux. Als je dan toch nog wat schreeuwerigheid wil moet je naar de keuken gaan waar je kan scheelkijken op de scheiding van limegreen en worteloranje.

En dan het verhuizen. Je weet nooit echt wat je in huis hebt tot je het moet verhuizen. De vele kleine spulletjes gingen langs de trap naar boven, het bureau en de zetel (toch wel mijn favoriete meubelstuk) moesten langs het raam aan een waskoord omhoog gehesen worden.

Maar goed, dag 1 dus. In de gang is het muisstil, voorlopig ben ik nog de enige bewoonster van dit huis. Ook de buren zijn stil, oef. Dinsdag kon ik horen welk liedje buurmanlief aan het spelen was. En nee, ook de drie cafés die mij omsingelen, geven geen teken van leven.

Mijn broodrooster werkt. Iets te goed. De eerste sneetjes zagen zwart.
Het emmertje onder mijn boiler loopt over. Groter emmertje zoeken.
Vouwfietsje opengevouwd.  Grote mensen op kleine fietsjes zijn blijkbaar lachwekkend. Het zadel wil maar niet op dezelfde hoogte blijven staan. In de voetgangerstunnel wordt ik voorbijgesneld door bomma’s die hetzelfde aantal toeren per minuut maken als ik. Leuk hoor zo’n vouwding.
Ook het Aldi-vuurtje doet het. Chili’s in België zijn niet dezelfde als die in Italië. Een derde van zo’n pepertje zal vast beter zijn dan een hele.

Alles komt goed

Hoera! Na de plets in het gezicht eind juni en twee maand getwijfel is nu eindelijk de knoop doorgehakt. Ik ga naar de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen. Eigenlijk volg ik twee jaar tegelijk met een hele hoop vrijstellingen. Photoshop en frans uit het eerste én het tweede jaar, benieuwd wat dat gaat geven.
Het kot is ook in orde. Ik had op voorhand het internet afgezocht en een paar adresjes bekeken, toen ik door de gaatjes van een rolluik ‘te huur’ zag staan. Enkel ’studentenstudio’ en een telefoonnummer, het was het proberen waard. En kijk, beter kon het eigenlijk moeilijk. Voor de andere studio die ze gisteren online zetten waren er na een half uur al 4 geïnteresseerden om een kijkje te komen nemen.
Nu alleen de kleur van de muren nog…

Dagje Antwerpen

Vandaag was er een okkasiefotobeurs in Antwerpen: www.fotografiebeurs.be Niet echt veel soeps. Deze man dacht er anders over:)

Gelukkig was Vanfleteren zo vriendelijk om z’n foto’s nog wat langer te laten hangen zodat ik ook eens een kijkje kon gaan nemen.

Als ik zijn foto’s zag in de krant of andere media dacht ik steeds ‘jaja, portretten met weinig scherptediepte, zijn handelsmerk, blabla’, maar als je daar zo staat voor die gigantische prints denk je er wel anders over. Het was een verrassende tentoonstelling die je echt meevoert. Vooral de foto’s op de verste muur vertellen zó veel. Net een YouTube filmpje dat je in je hoofd afspeelt: de mensen die tegen de fotograaf hun hele leven vertellen, de sfeer en zelfs bijna de geur die je tegemoet komen.

(Er zit waarschijnlijk nog te veel examenstof in mijn hoofd want ik had er even niet op de ISO gelet, een hele dag op 800 dus… Maar sstt, niet doorvertellen.)